1- زن گرفتی- زن گُل آشفته ایست در درون آرزوها خُفته ایست 2- ناز دارد- نازهای بی شمار همسری خواهد به از صد نوبهار 3- همسری خواهد مقاوم همچو کوه که نیارد زندگی او را سُتوه 4- از تبسّم پُر بوَد لبهای او خواهد مثل روز شود شبهای او 5- زن بوَد حوری ز حوران بهشت اشتباهی گشت و آمد این کِنشت 6- او جهان را بهر خود خواهد جنان نیست او را جز جنانش در گمان 7- خواهد او از بخت خود عیش و رفاه این بوَد پیدا ز چشمش در نگاه 8- سخت گیری می دهد او را شکست میدهی او را به سخت گیری ز دست 9- می شود با ترس و غم پژمرده ای زنده ای لیکن کم از یک مرده ای 10- گُل اگر شاداب باشد باصفاست هدیه ای زیبا و خندان از خداست 11- زن گرفتی آشنا شو بادلش پرورش ده ز آن سپس آب و گِلش 12- عادت ماهانه دارد این نگار

1- خدا زن را به از حور آفریده جهان بهتر ز زنها را ندیده 2- ز گُل بُردست زیبایی افزون ز سرخی برگرفته زینت از خون 3- لبش از برگ گُل برده غنیمت ندارد حدّ و اندازه به قیمت 4- ز شب مویش گرفته رنگ شب را صدایش میدهد بر دل طرب را 5- ز چشمش سِحر می ریزد سحرگاه برآید از دل خواهان او آه 6- ز خالش می رسد رمزی و رازی نه بیند آدم از آن بی نیازی 7- ولی کُنج لبش پُر ناز باشد ز بهر دل سخن پرداز باشد 8- کمان ابرو و مژگان تیزش نموده بی نهایت ها عزیزش 9- زنخدانش- میان یک چاه دارد چه چاهی- مرکزی دلخواه دارد 10- اگر افتد کسی در این چه ناز خبر ازو نمیآید دگر باز ـــــــــــــــــــــــــ

1- چو خاک خاضع بدرگاه خدا شد ز خلقت قسمتی از آن جدا شد 2- از آن قسمت ز آدم پیکری ساخت در آن از روح خود یزدان بینداخت 3- سپس حوا هم از آن- خاکِ دیرین برون آمد بیک لبخند شیرین 4- چه لبخندی که جان بود و بقا بود نشاطی پُر ز مهر کبریا بود 5- بدستور خدای حیِّ سبحان بنا شد آن تبسّم باغ رضوان 6- چو زد قهقه- آمد اشک چشمان از آن شد خلق رعد و برق و باران 7- ز خشمش هم بنا شد دوزخ و نار خداوند از آن ما را نگهدار 8- حدیث دوزخ و فردوس و دنیا عزیزان آمده از سوی حوّا 9- ستائی هرچه پیش آید سرانجام همه از زن بدان ناکامی و کام ـــــــــــــــــــــــــــــ

1- واژه مادر بوَد همتای مهر مادرست همقامت یکتای مهر 2- دو و چار و پنج(245) بنویسی چنین مهر و مادر می شود هر دو همین 3- نام مادر شد به ابجد این عدد مهر هم دارد همین اندازه حدّ 4- هم محبت هست مهر هم آفتاب مادرا- هر دو بوَد بر تو خطاب 5- بهتر از خورشید عالم پروری تو ز مهر و معنی آن بهتری 6- روز تو عید است و روز خاطرات خاطرات کودکان از اُمهات 7- مادر از یک عالم زیبا سر است آیتی بارز ز یزدان مادر است ـــــــــــــــــــــــــــ

1- زن نباید ماند اندر غصّه - زار با زنان هرگز مباشید نابکار 2- زن بوَد افرشته روی زمین پس مخواهید لحظه ای باشد غمین 3- رنج بسیاری کشد در- انتظار می شود از نانکوئی بیقرار 4- پس مباشید همچو دژخیمی زِ زن هم مگردید بهر او چون اهرمن 5- او بوَد افرشته مهر و صفا او بوَد احسان و رحمت از خدا ــــــــــــــــــــــــــ

1- گوهر یکدانه آدم زن است حوری دردانه عالم زن است 2- ایدل ار زن را رعایتها کنی پس عبادتهای آن یکتا کنی 3- بد بوَد بیهوده خرج اندر حساب اما بهر زن بوَد عین ثواب 4- خرج کن بهرش ولو باشد گناه چونکه میگیری ازو شوق نگاه 5- یک نگاه عشق آمیزش ببین ارزد بیش از صدهزاری حور عین 6- حور رنج جامه تن را ندید حور کی عمری ره گیتی بُرید 7- حور- کی آگه ز رنج زادن است کآن به مرز و حدِ یک جان دادن است 8- حوریان نازدار آن جنان کمترند از ناخن چاک ز نان 9- گر ستائی قدرتی خلّاق داشت صد جهان پر از زنِ قبراق داشت ـــــــــــــــــــــــــــــ

1- چو آدم را ز گِل یزدان بپا کرد گِلِ پس مانده را یک گُل سرا کرد 2- چه گُلهایی همه خوشبوی و خندان نسیم می کرد آنان را سخندان 3- ز گُلها آفرید حق - نازنینی بقدر و قامت و رخ بهترینی 4- چو آدم دید او را گشت بی تاب بشد چشمش ز بهرش چشمه آب 5- بحق رو کرد- کاو را یار من کن بحقِ خود- ورا دلدار من کن 6- قبول حق شد و این زاده گُل هم اش گل بود و هم شیرین- چو بلبل 7- ازو گر زاده شد مردی گِلی بود ولی زادی اگر زن سُنبلی بود 8- چنین است قصّه زنها بدانیم عبث بر ذات زنها بدگمانیم ــــــــــــــــــــــــــ

1- یکی زوجه ای داشت بس دلپذیر به ننگی بدیدش زمانی بزیر 2- بدادش طلاق و گرفت دیگری که بود از سیاهی و زشتی دَری 3- دو چشم لوچ و بدظاهر و بدنگاه دل هر که دیدی بگفتی مخواه 4- ولیکن عفیف و دل او رحیم وفادار و اهل خدا و حلیم 5- بپرسید یاری که با این عیال که در او نه بینی نشان از جمال 6- چه حظی ترا هست و آرامشی گمانم که رنجی نهان میکَشی 7- بگفت ار بدانی چه دارد جمال نیازی بلب بهر او این مقال 8- بظاهر مبین صورت او نگون که دارد جمال جمیلی درون 9- ببوسد سحر دست و رویم که خیز که گردی بنزدِ خدایت عزیز 10- بخوان حمدِ او را که دادت وجود ببر سر بدرگاه او با سجود 11- بشوید تن و جانم از هر گناه ز خاکم بَرَد تا بخورشید و ماه 12- بهشت است و حور است و بهتر